"Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργείας, φιλαρχίας καί ἀργολογίας μή μοί δῷς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καί ἀγάπης χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν."
Ξεκίνησε ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, περίοδος κατεξοχήν πνευματικῶν ἀγώνων: νηστείας, προσευχῆς καί μετανοίας. Γιατί εἶναι ἀναγκαῖο νά νηστεύουμε; Ποιός εἶναι ὁ σκοπός καί τό πνευματικό, βαθύτερο νόημα τῆς Νηστείας; Τί πνευματικούς καρπούς ἀποκομίζουμε ὅταν νηστεύουμε σωστά; Ὅταν μάθεις νά λές ΟΧΙ σέ κάτι ὑλικό πού τό ἐπιθυμεῖς, τότε θά πεῖς τό ΟΧΙ καί στήν ἁμαρτία…
Στίς μέρες μας οἱ ἁμαρτίες καί μάλιστα οἱ θανάσιμες ἔχουν γίνει «τῆς μόδας». Αὐτό συμβαίνει ἐπειδή δέν φαίνεται ἀμέσως ἡ τραγικότητα τῆς ἁμαρτίας. Ἔτσι πολλοί νομίζουν ὅτι ἡ ἁμαρτία δέν εἶναι κάτι τό σοβαρό. Πιστεύουν ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι κάτι παρόμοιο μέ μιά παράβαση τοῦ κώδικα ὁδικῆς κυκλοφορίας. Στήν πραγματικότητα ὅμως, ὅταν ἁμαρτάνουμε, συντελοῦνται φοβερές διεργασίες στά βάθη τῆς ψυχῆς μας μέ αἰώνιες προεκτάσεις. Χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε καταστρέφουμε τόν ἑαυτό μας.
Μιά ἀπό τίς μεγαλύτερες παγίδες τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ ἀναβλητικότητα. «Ὁ δρόμος τοῦ Αὔριο ὁδηγεῖ στή χώρα τοῦ Ποτέ», λέει μιά παροιμία. Ἄς προσέξουμε τί μᾶς συμβουλεύουν οἱ Ἅγιοι πάνω σ’ αὐτό τό πολύ σοβαρό θέμα, πού ὅμως δέν τοῦ δίνουμε τήν πρέπουσα σημασία. Τό σήμερα ἀνήκει σ’ἐμᾶς ἐνῶ τό αὔριο εἶναι τοῦ Θεοῦ. Σέ ὅλη μας τή ζωή ἀγωνιζόμαστε καί ἀγωνιοῦμε γιά νά πετύχουμε τούς στόχους μας. Γιά τήν ἀθάνατη ψυχή μας, ὅμως, τί κάνουμε; Ἔχουμε καταλάβει γιά ποιό σκοπό ζοῦμε; Κάνουμε πνευματικό ἀγώνα; Καί ἄν ναί, πῶς μποροῦμε νά εἴμαστε σίγουροι ὅτι πορευόμαστε σωστά;
Ἡ πνευματική ζωή εἶναι «ἐπιστήμη ἐπιστημῶν». Ἐάν δέν ἔχουμε τίς ἀπαραίτητες γνώσεις, οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, μᾶς φαίνεται πώς εἶναι ἀκατόρθωτες. Οἱ ἅγιοι ὅμως, μέ πολλή ἀγάπη, μᾶς στηρίζουν καί μᾶς καθοδηγοῦν μέ τήν πολύτιμη πείρα τους. Ἕνας ἀπό τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ὄχι ἰδιαίτερα γνωστός, εἶναι καί ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τόν ὀνόμασαν «κιθάρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Κατά τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ θαυμάσια εὐχή «Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου», πού τόσο συχνά ἐπαναλαμβάνεται (περίπου πεντακόσιες φορές), εἶναι ἔργο δικό του. Τήν εὐχή αὐτή ἀνέλυσε σέ ἁπλό ὕφος ὁ μακαριστός Γέροντας Μακάριος σέ ἕξι ἑνότητες.
Ἀκοῦστε μέ πολλή προσοχή γιά ἕνα σωστό πνευματικό ἀγώνα!!!